ตัจญ์วีด

จาก Siamic

ตัจญ์วีด (ภาษาอาหรับ: التجويد) คือ ศิลปะในการอ่านอัลกุรอาน เป็นวิชาอัลกุรอานสาขาหนึ่ง อันเกี่ยวกับการออกเสียงให้ถูกต้องตามหลักภาษาอาหรับ เมื่ออ่านอัลกุรอาน อย่างที่ศาสนทูตมุหัมมัด(ศ)เคยสอนมา

ตัจญ์วีด มีความหมายในทางภาษาว่า "ทำให้สวยงาม"

เมื่ออ่านอัลกุรอาน มุสลิมจะฝึกฝนการอ่านวจนะของพระเจ้า ให้เป็นไปในรูปแบบที่สวยงามและสมบูรณ์ที่สุด รวมทั้งระมัดระวังในการอ่านและออกเสียงให้ถูกต้อง อัลลอฮฺตรัสในอัลกุรอานว่า وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلا {และเธอจงอ่านอัลกุรอานเป็นจังหวะ} (มุซซัมมิล:4) พร้อมทั้งจะต้องรักษาความสะอาดของร่างกายและจิตใจในขณะที่อ่านอัลกุรอานอีกด้วย

เป้าหมายหลักของการส่งเสริมให้มีการอ่านอัลกุรอานนอกจากเพื่อจะเป็นการสร้างความพึงพอพระทัยให้กับอัลลอฮฺแล้ว การอ่านอัลกุรอานยังทำให้ผู้อ่านไตร่ตรองความหมายของพระพจนารถ เพื่อจะได้ปฏิบัติตามสิ่งที่ตนได้อ่านอีกด้วย

รูปแบบของการอ่านกุรอานถูกกล่าวไว้ในหะดีษมากมาย ซึ่งมีรายงานจำนวนมากมายระบุว่า ท่านศาสดาได้อ่านอัลกุรอานด้วยเสียงอันไพเราะ ท่านจะหยุดทุกครั้งเมื่ออ่านจบแต่ละโองการ และท่านจะอ่านคำแต่ละคำในอัลกุรอานโดยการลากเสียงเพื่อให้เกิดความไพเราะ และในหมู่บรรดาสาวกของท่านศาสดา อะบูมูซา อัลอัชอะรีย์ เป็นผู้ที่อ่านอัลกุรอานได้ไพเราะที่สุด

ตามรายงานฮะดีษระบุว่า อัลกุรอานจะต้องถูกอ่านด้วยเสียงอันไพเราะและไม่ใช่เป็นทำนองแบบเสียงคร่ำครวญ เสียงของการอ่านอัลกุรอานจะต้องเป็นไปในรูปแบบที่จะสร้างความยำเกรงให้เกิดขึ้นในหัวใจของผู้ฟัง ดังที่อัลกุรอานได้กล่าวไว้ว่า وَإِذَا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَأَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ {เมื่ออัลกุรอานถูกอ่าน พวกเธอจงสดับตรับฟัง และจงนิ่งเงียบ เพื่อพวกเธอจะได้รับความเมตตา} (อัลอะอ์รอฟ:204)

การอ่านอัลกุรอานถูกเรียกว่าเป็น การอิบาดะฮฺ ที่ต้องใช้ศิลปะมากที่สุดในการอิบาดะฮฺทั้งหมด ด้วยเหตุนี้เองในสมัยท่านศาสดา (ศ) การอ่านจึงถูกเรียกว่า "อิบาดะฮฺที่แฝงด้วยศิลปะ"